حسیـنیـان
و یزیدیان در ترازوی تاریخ
قرآن صراحت دارد که ورود به بهشت با سختی ها و دشواری های فراوانی مواجه است. یعنی بهشت مأوا و منزلگاه آنانی است که خویش را از هوس های آلوده باز دارند. اما این پرسش پا بر جاست که چگونه می تواند گریه« بکاء» و گریه نمایی«تَباکی» بر حسین(ع) اِذن ورود به بهشت باشد. این سوالی است که در تاریخ در خصوص بایسته های عزاداری، حکمت، فلسفه و کیفیت آن را بیان می دارد.
عزاداری شهدای کربلا آموزشگاهی کاربردی برای چگونه زیستن است تا چگونه مردن در آن تفسیر و تعیین شود.


عاشورا صرفاً گریستن بر گذشته نیست بلکه تعیین مسیر آینده با رویکرد گذشته است، عزاداری حسین(ع) مولد معرفت های نو و بدیع است گریستن بر حسین(ع) توقف در گذشته و باز دارنده عقل تدبیر نیست اگر این باشد، باید بر عاشورا گریست و عاشورایی دیگر برای عاشورای سال ۶۱ هجری بپا کرد.

مجالس محرم برای افزایش و ارتقاء آگاهی است. تدریس درس ها و عبرت ها است. بازسازی و مستندسازی اتفاقات گذشته و یادآوری و خاطره گویی آن حادثه سیاسی اجتماعی تأثیر شگرفی می تواند در دنیای مادی کنونی داشته باشد هدف برپا داری عزای حسینی و قصد نهایی آن در مساجد، حسینیه ها که زندگی آینده خویش را حسینی قرار دهیم.

در الگو پذیری و آموختن راه حسین چاره ی نیست که شناخت راه و مرام حسینی مبتنی بر معرفت باشد و صرف نمایش و تحریک عواطف و برافروختن احساس نمی تواند جامعه و انسان ها را بیمه و عَلاج کند.

عزادار باید بداند گفتمان حسین(ع) و یارانش چه بوده است و به چه جرم ناکرده ای حاکمان جور او را خارجی و وابسته معرفی می کردند. عزادار باید با تولید پرسش و پاسخ هدف قیام و نهضت حسینی را کاوش کند.

گریه، حزن و اندوه، سینه زنی و زنجیر زنی که صواب خویش را دارد قطعاً بدون معرفت به کلام و هدف او ناتمام و نارسا خواهد بود.

پایداری عزاداری، پایداری مذهب تشییع است و بازخوانی این مصیبت حتی با بروز تأثر و تألم درونی می تواند نفرت آشکار از آمران،عاملان و ساکتین این فجایع تاریخی باشد.

یاد حسین(ع)  یعنی شعله ور کردن نفرت از ظالمان و مستبدین است به همین خاطر است که حاکمان ظالم مجالس عزاداری حسینی را بر نمی تابیدند.

زیرا حسینیان در همیشه تاریخ بدنبال اقامه حق مبتنی بر اصلاح جامعه مسلمان بودند. زیرا امام و پیشوای آزادیخواهان جهان خروج خود از مدینه را نه از روی خودخواهی و خوشگذرانی و راحت طلبی بلکه هجرت برای اصلاح امت جدش بیان داشت تا بر راه روش اسلافش عمل کند.

عمل او نه برای کسب قدرت بلکه برای برافراشتن پرچم دین به منظور رفاه، سربلندی و امنیت خاطر بندگان خدا بوده است.

سید الشهدا خطبه اتمام حجت خویش را در روز عاشورا برای تاریخ نوشت آیا کسی از شما را کشته ام؟ آیا مالی از شما برده ام؟ آیا  ظلمی به شما کرده ام؟ آیا بدی در حق تان روا داشته ام؟ به کدام دلیل ریختن خون مرا حلال می نمایید؟

ولی قدرت، ثروت و شکم های انباشته از حرام، و رسیدن به پست و مقامات چشم بی بصیرتان را کور کرده بود. او تکلیف را به قیمت جان، حصر و تبعید عزیزانش را با خدای خویش معامله کرد.

کل یوم عاشورا که تا هیچ بنده ی تن به ذلت و خواری ندهد. محکمه بر ترازوی تاریخ تمیز دهنده حسینیان و یزیدیان است و راه زینبی تداوم دهنده راه حسین(ع) است.
شماره تماس:۰۹۱۲۳۲۴۸۰۵۰

 

کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :