مادرم    

شاید تو ندانی،که چه اندازه در هر لحظه ی من جاری هستی،چه در ابتدای سکوت درونت یا در قدمهای ممتد کوتاهم و یا در کودکی و سادگی ام و چه در غرور و سرمستی جوانی ام،همیشه بودنت را ستون امن درونم دانسته ام و تکیه گاه همیشگی من در مسیر سرد و تاریک زندگیم بوده ای، افسوس که فقط شادیهای مرا با تو تقسیم نکرده ام و تو بیشتر با دردهایم اشک ریخته ای و این تنها حسرت من است،تو ساده ترین مشق خدایی برای ابد عمربشریت،عشق وارانه ستایشت می کنم، ای لطیف ترین نوازش خداوندی

پدرم

تورا با تمام هر آنچه هستی می پذیرم، تو را به خاطر دستان پر تلاش و غیرتمندت، همواره تحسین کرده ام، تمام روزهای بی تو را شمرده ام، توشه ام از با تو بودن خالیست، اما خالی تو نیز مانند لبخند لبانت زیباست، تو را به اندازه ی رنج میان چروکیده ی چهره ی مه آلودت و به اندازه ی تمام مشقتی که برایم متحمل شده ای، دوست می دارم.

«مادر و پدر عزیزم افتخار من داشتن حضور شماست»

این ماه به خاطر داشتن دو مناسبت بسیار مهم تصمیم گرفتم به جای ورزش و تغذیه این متن را برای دو عزیز دوست داشتنی خودم مادر مهربانترینم و پدر بزرگوارم بنویسم و البته تقدیمی است برای تمامی مادران و پدران عزیز سرزمینم.

در شماره های بعدی توضیحات بیشتری در رابطه با ورزش سنین بالاتر خواهم داد .اما چیزی که اکنون بسیار مورد توجه است، اینکه مادران و پدران جامعه ی ما در سنین ۴۰ سال به بالا به خاطر عدم آشنایی با اصول حرکت و فعالیت استاندارد و علل الخصوص کارهای سخت و طاقت فرسا اکثریت دچار مشکلات ساختاری استخوانی هستند، که بدون توجه به آنها و عدم درمان نسبت به مشکلاتشان به مرور زمان وضعیت اسکلت بدنشان دچار نقصان شدید خواهد شد. متاسفانه مشکلات دردهای استخوانی مثل کمر درد، زانو درد، گردن درد، دردهای کانال دستان و مچ پاها تا زمانیکه فرد را دچار آسیبهای شدید حرکت نکند، فرد حاضر نیست اقدام به درمان کند. چون این درد اولاً همیشه به مقدار کم وجود داشته و دردیست آشنا و ثانیاً قابل تحمل است و عوارض آن در کوتاه مدت قابل لمس نیست و مانند دیگر مشکلات مثل چربی خون، قند خون، فشار خون، مشکلات قلبی، کلیوی، کبد و… محسوس نیست و باعث شده پدران و مادران عزیزمان نسبت به این مشکلات بی تفاوت باشند. در شماره های بعدی سعی می کنم بیشتر به این قشر با ارزش جامعه بپردازم.

افسانه فتحی

این خبر را به اشتراک بگذارید :